COP31 Birleşmiş Milletler İklim Konferansı Antalya’da sürüyor.
İklim krizi, sistemsel bir sorun. Adına emperyalizm dediğimiz bu sistem, ülkelerin kendi içinde olduğu gibi ülkeler arasında da eşitsizlikler yaratıyor ve bu eşitsizliklerin sonuçlarından yararlanıyor.
Plansız, dengesiz ve tamamen özel sektörün kârını önceliklendiren ekonomik faaliyetlerin sonuçlarını yaşıyoruz.
Kapitalizmin ortaya çıkışından bu yana sermaye sınıfı insanlığın refah içinde yaşamasına yetecek bir zenginliği yaratırken havayı, suyu, toprağı ve insanı gözü başka bir şey görmeden sömürdü, yağmaladı, talan etti. Bunun doğa üzerindeki sonuçlarını hesaba katmadı. Bunda etkili olan tek faktör bilimsel gelişmenin düzeyi değildi. Sonuçlarını hesaba katmak ek sorumluluk ve maliyet getiriyordu.
Sonunda öyle bir noktaya gelindi ki bu sömürü düzeninin sürmesi için gezegenin yaşamaya devam edeceğinden emin olmak gerekti. Bunun için alınacak önlemlerden ise sermayeye yeni kâr kapıları açan bir ekonomi yaratıldı. Faturası yine ezilenlere kesildi, kesilmeye devam ediyor.
İşte COP, bu düzenin aktörlerinin iklim krizini tartışmak üzere bir araya geldiği platform.
COP yalnızca devletlerin değil, çokuluslu tekellerin ve büyük holdinglerin boy gösterdiği, çevrenin korunması adına ekonomik ve ticari ortaklıklar geliştirdiği bir konferans. Oysa holdinglerin işin içinde olduğu bir yerde kamu yararından söz edilemez.
Dünyaya hâkim olan eşitsizlikler bu platformda da açıkça hissediliyor.
Nasıl ki bu sistemde dünya halklarının başına gelen siyasal ve toplumsal sorunlarda bazı ülkelerin sorumluluğu daha büyükse, iklim krizinin sorumluluğu da ülkeler arasında eşit dağılmıyor.
Rekabet gücü en yüksek olanlar, en kural tanımayanlar, bu sorunda da en fazla payı bulunanlar.
Örneğin gelişkin bir sanayi üretimine sahip olmayan bazı Afrika, Latin Amerika ve Asya ülkelerinin atmosferdeki sera gazı birikiminde payları en düşükken iklim krizinin yol açtığı afetlerden en çok onlar etkileniyor.
Peki, emperyalist ülkelerin ve çokuluslu tekellerin belirleyici olduğu bir platformdan bu adaletsizliğe çözüm üretmesi beklenebilir mi?
Nitekim çözüm olarak sundukları iklim finansmanı denen yöntem, pratikte yoksul ülkelerin faizli krediler yoluyla özel sektöre borçlandırılmasından başka bir anlama gelmiyor. Sağlanan finansman da dönüp dolaşıp emperyalist ülkelere ve onlarla ortaklık içindeki çokuluslu şirketlere geri gidiyor.
Sanayide yeni ticaret, yatırım ve sömürü alanları açan yeşil dönüşüm projeleri ya da emekçi sınıflara daha ucuz ve yeterli enerji arzını hesaba katmayan yenilenebilir enerji tartışmaları insanlığa bir gelecek vaat etmiyor.
Madenlerde gerçekleşen işçi katliamları, sellerde evini barkını, canını kaybeden insanlar konuşulmadan enerji arzı güvenliği masaya yatırılamaz.
İklim krizinden en çok etkilenen, ABD ablukası nedeniyle petrole erişimi engellenmiş olan Küba’nın başlattığı güneş enerjisi dönüşümüne destek verilmeden iklim kriziyle mücadelede samimiyet testi geçilemez.
Kendi toplumlarının bugünkü sağlığına ve refahına karşı bile sorumlu hissetmeyen kapitalist devletlerin insanlığa ve gelecek nesillere karşı sorumlu hissetmesi beklenemez.
Ülkemize baktığımızda da manzara farklı değil.
Bu toplantıya sponsorluk yapan holdinglerin doğaya ve işçilerine karşı sicili bozuk. Birçoğunun elinde bu ülkenin doğal kaynaklarının, ormanlarının, sularının talan edilmesinin kiri, çalıştırdıkları ve katlettikleri işçilerin kanı var.
Konferansın düzenlenmesi için ayrılan kamu kaynakları ise üzerinde durulması gereken ayrı bir konu. Siyasi iktidar, halkın kaynaklarını kendi siyasi çıkarları için nasıl seferber ettiğini daha birkaç ay önce Ankara’da düzenlenen NATO Zirvesi’nde göstermişti.
“Ama ülkenin prestiji…” denebilir.
Ancak hatırlatmak durumundayız; bir ülkenin prestiji en başta insanlarının güvenliği, refahı, huzuruyla ölçülür.
Daha iki hafta önce Antalya’da çıkan hortumda, kaldıkları konteynerlerin parçalanması sonucu dört inşaat işçisi hayatını kaybetmişken, kamu kaynaklarını günler sonra aynı şehirde gösterişli bir organizasyon için seferber edenlerin ortada pek gurur duyacakları bir tablo yok demektir.
Bu organizasyon bir kez daha işçi sınıfına düşen sorumluluğu hatırlatıyor: İklim krizinin bugünü ve geleceği tehdit etmekten çıkması için sermayenin egemenliğine ülkemizden başlayarak son vermek zorundayız.
Ağır sanayi, enerji kaynakları ve tüm doğal kaynaklar dahil olmak üzere üretim araçlarını devletleştirdiğimizde ve işçiler tarafından denetlenebilen, merkezi bilimsel planlamaya dayanan bir ekonomiye geçtiğimizde iklim krizinin gerçek anlamda çözülmesinin yolunu açacağız.
TKP Merkez Komite
