Biz kadınlar her geçen gün artan şiddetin, sömürünün, yoksulluğun, güvencesizliğin, dinci gericiliğin kuşatması altında yaşamaya zorlanıyoruz. Evde, sokakta, işyerinde, okulda; yaşamın her alanında sömürü düzeninin farklı biçimleriyle karşı karşıya kalıyoruz. Şiddet, sömürü ve dinci gericilik, yalnızca nasıl yaşayacağımızı değil, hayatta kalıp kalamayacağımızı da belirliyor.
Kadın cinayetleri, silahlı saldırılar, sokak ortasında işlenen şiddet suçları, tehditler, istismar vakaları, şüpheli ölümler… Bunlar birbirinden bağımsız, tekil olaylar değil. Şiddet, bireysel bir öfkenin sonucu olarak yaşanmıyor, aksine başta kadınlar ve çocuklar olmak üzere tüm toplumu tahakküm altına almayı sağlayan işlevsel bir araca dönüştürülüyor. Öyle bir araç ki bu, bu düzenin sahipleri patronlar ve onların temsilcileri, şiddetle doğrudan yaşam hakkımıza saldırmakla kalmıyor aynı zamanda failleri koruyarak, cezasız bırakarak, aklayarak şiddeti besliyor, suçun ortağı oluyor.
Bu tabloyu kim değiştirecek?
NATO’yla el ele vererek savaş harcamalarını artırmayı taahhüt edenler mi? Silahlanmaya kaynak ayırırken silahların sokak aralarında nasıl satıldığını, elden ele nasıl dolaştığını denetlemeyenler mi? Şiddeti önlemek yerine çocuklarımızı okullara çelik korumalı çantayla göndermeyi, okul kapılarına X-ray cihazları yerleştirmeyi önerenler mi? Kadınları korumak yerine failleri cesaretlendiren, şiddeti önlemek yerine cezasızlıkla besleyenler mi? Daha fazla kâr uğruna emeğimizi değersizleştiren, güvencesizliği ve gericiliği üzerimize boca edip “kader” diyen patronlar mı?
Değiştirmek istiyorsan “güçlü ol” diyorlar bize. Peki ama nasıl güçlü olalım?
Defalarca uzaklaştırma kararı aldırmamıza rağmen, elektronik kelepçeye rağmen öldürülüyoruz. Biber gazıyla mı güçlü olalım?
Silaha erişmenin giderek kolaylaştığı bu düzende sokak ortasında vurularak katlediliyoruz, çocuklarımızın okullarından cenazelerini alıyoruz. Korumalı çantalar alarak mı güçlü olalım?
Yüksekten düşen, kendini asan, yanlışlıkla kendini vuran hep biziz. Şüpheli ölüm sayısı gün geçtikçe artıyor. Her birimiz kendimizin avukatı ya da dedektifi mi olalım?
Takıntılılar ya da yoldan geçen hiç tanımadığımız insanlar kolayca saldırabiliyor bize. Hepimiz yakın dövüş öğrenip siyah kuşak mı alalım?
Evet biz kadınlar güçlüyüz, tek başımıza çözüm arayarak, kendi kendimize güçlenmeye çalışarak değil, birlikte, yan yana, omuz omuza güçlüyüz. Bu 25 Kasım’da da bize “güçlü ol” diyenlere cevabımızı bir araya gelerek vereceğiz.
Şiddet de sömürü de yoksulluk da kader değil. Yaşam hakkımızın, eşitliğin ve özgürlüğün pazarlık konusu yapılmadığı; emeğimizin sömürülmediği bir yaşamı birlikte kurabiliriz.
Yaşamak güçleşirken, karanlık yükselirken…
Değiştirecek gücün var!
- İstanbul | 22 Kasım Pazar 15.00 | Kadıköy Sanatif Sahne
- Ankara | 25 Kasım Çarşamba 19.30 | Nâzım Hikmet Kültür Merkezi
- İzmir | 27 Kasım Cuma 19.30 | Nâzım Hikmet Kültür Merkezi
Kadın Dayanışma Komiteleri