17 Ağustos 1999’un üzerinden 27 yıl geçti.
O gece binlerce yurttaşımız yaşamını yitirdi. Kentlerimiz yıkıldı, hayatlarımız değişti.
Aradan geçen 27 yıl bize ne öğretti?
Hatırlıyoruz, 17 Ağustos’tan sonra “bir daha asla” aynı hata ve ihmaller yaşanmayacak denildi. Sonra yıllar geçti. Van ve Elazığ depremlerinde yüzlerce yurttaşımızı yitirdik.
Yine toplanma alanları tartışıldı, imar planları değiştirildi, toplanma alanları imara açıldı. Kentsel dönüşüm adı altında yeni rant alanları yaratıldı.
6 Şubat 2023’te ise aynı ülke, çok daha büyük bir yıkımla yeniden enkazın altında kaldı. Ve yine utanmadan “bir daha asla” diyorlar.
Düzenli aralıklarla İstanbul depreminden ve ortaya çıkaracağı yıkımdan söz eden araştırmalar ve tartışma programları yapılıyor ancak hala gerçek bir önlem söz konusu bile değil. İstanbul’un dört bir yanı kâr için müteahhitlere sunulmaya devam ediliyor.
Sağlam ve yaşanabilir bir konuta erişimi ayrıcalık haline getiren, kamu kaynaklarını halkın güvenliği yerine sermayenin çıkarına sunan bu düzen değişmedikçe; yaşanacak her yeni deprem, yine yıkım, yine acı ve yine enkaz altında kalmak anlamına gelecektir.
Aradan geçen 27 yıla rağmen bugün hâlâ milyonlarca insan yaşadığı binanın güvenliğinden emin değil.
Konut inşası ve kent planları kâr alanı olmaktan çıkarılmak zorunda.
Bir daha 17 Ağustosların, 6 Şubatların acısını yaşamayacağımız bir ülke için; ekonominin kamu yararına göre planlandığı, bağımsız ve egemen bir Türkiye’yi hep birlikte kuracağız.
Türkiye Komünist Partisi
